woensdag 22 februari 2017

[Letterwerk] ...en het kruipt verder


Mijn plek.
Wat vanonder mijn handen voortkomt.
Nogal vaak zijn dat naaisels, maar aangezien de letterliefde momenteel behoorlijk groot is, gooi ik de oogst van de afgelopen maand tegen jullie scherm. En ja, ik weet dat dat niet altijd is waarop jullie zitten te wachten, maar sta me toe daar mijn voeten aan te vegen. Want zelf ben ik behoorlijk blij met die opflakkering van letterliefde...

VDL08 VDL09 VDL10 VDL11

Ooit, zo prehistorisch ooit - als voor-er-kinderen waren ooit -, was ik werkelijk bezéten van letters. Ik volgde een cursus via Witruimte en was enthousiast. Geen idee hoe dat bij jou is, maar bij mij vertaalt zich dat in lichtelijk overdrijven. Als snel nadat de eerste cursus afgelopen was, kalligrafeerde ik erop los, volgde minstens twee cursussen per week, liefst in het weekend nog een workshop en reed ik Vlaanderen rond om nieuwe lesgevers te ontdekken. Zelfs na de geboorte van de Khadetjes was ik niet te stoppen... toch niet tot die bewuste maandag waarop ik mijn enkel brak. Niets aan de hand zou je zo denken, maar de pijn - als ik iets doe, doe ik het goed #schaterlach - maakte het onmogelijk om op dezelfde, ietwat bezeten, manier met letters bezig te zijn. Enter de naaimachine, die ik toen pas ontdekte, waar het véél makkelijker is om in honderden kleine stukjes iets te maken. Af en toe kan ik me nog eens verliezen in een project - niet 'gratis', jammer genoeg, ondertussen protesteert mijn lijf weer langs alle kanten, maar omwille van mijn ongelooflijk gelukzalige gevoel als ik met letters bezig ben, neem ik dat er maar bij.

VDL12 VDL13 VDL14
VDL15

Ik volg les bij een ongelooflijk getalenteerd iemand, die ons vroeg te werken met ons lievelingsboek. Nu ben ik wel een boekenwurm, maar had ik niet onmiddellijk een exemplaar in gedachten waar ik mee aan de slag wou gaan. Enter het schrijfsel van Lies dat zich als een stuiterbal in mijn brein gedroeg. Zo van die dingen, dat zijn voor mij tekenen van het universum waar ik actie aan koppel. Ik had mijn 'thema', de rest is kwestie van de juiste pennen, wat verf en véél fineliners. Oh. En tijd. Ontelbare uren.

VDL16
VDL17
VDL18
VDL20
VDL22

- om je een idee te geven van hoeveel uren; het blad met de grote letters in combinatie van de kleinere en verf (twee foto's hoger), daarvoor had ik enkel voor het inkleuren van de tussenruimtes 3 uur nodig. Ik herinner me even lang geschreven te hebben aan de kleine letters, de tijd voor de grote letters, die verdrong ik. Maar het zal ook wel iets gelijkaardigs geweest zijn, wat me op zo'n slordige negen uur brengt. Juist. Voor één dubbele pagina #schaterlach. Laat ons het maar op ontelbaar houden ;)- Dan zwijg ik nog over mijn nu onbruikbare eerste pagina's wegens ik-verander-eens-van-formaat-van-boek. Ach, vergeet al het bovenstaande en onthoud dit; wat heerlijk toch, dat letterwerk!

VDL23 VDL24 VDL25

dinsdag 21 februari 2017

Over lijf en leden #2

Het jaar is al even rond.
Zo'n slordige vierhonderd dagen waarin mijn lijf -ahum- wat aan de rebelse kant was.

461-01

Zo mooi als zij kan ik het niet schrijven of vastpakken, hoe het gaat met dat lijf van me. Ik kan alleen zeggn dat het vandaag beter gaat dan vorig jaar deze dag. Niet al te luid, want ik deed dat al vaker, zeggen dat het even beter gaat om daarna het deksel fijntjes terug op mijn neus te krijgen. Het is -nog- niet goed, verre van, maar het is grappig hoe snel je went aan babystappen en aan 'vandaag ten opzichte van gisteren'. Wat ik wél leerde, is ondanks alles mijn lijf graag te zien, met alle mankementen en extra opties, en misschien helpt dat wel, wie weet.

461-02
461-03

Eind vorig jaar had ik er genoeg van. Mevrouw Khadetjes gewijs is genoeg ook genoeg, ik ben nu eenmaal een zwart/wit denker. Ik ga ergens voor of ik ga er niet voor, een tussenweg is er zelden. Genoeg betekende hier dat ik alle pillerijen buiten gooide - ik opende nog net het raam niet, kwam tot inzicht en borg ze netjes in een doos achter in de kast op. Niet zomaar zonder extra vangnetten, maar toch, gedaan met de pillen waarvan ik zowieso al niet geloofde dat ze een verschil zouden uitmaken. Enter de slavendrijver ervoor zorgt dat mijn spieren sterker worden. Twee maand later merk ik dat dat wellicht geen slechte beslissing was en is er licht in zicht. Misschien zal dat niet voor dit jaar zijn, maar het komt dichterbij. Rustigaan, maar dat is ok. Ik heb er nog steeds geen idee van wat het juist is, maar ook dat voelt ondertussen als 'ok' aan.

461-04

Ik maakte nog eens een jurk voor mezelf. Hoewel ik mijn lijf graag zie, kan het af en toe wel eens pieken dat dat graag zien met letterlijk meer volume graag zien samenhangt #schaterlach, en dan durf ik naaien voor mezelf wel op de lange baan schuiven.
Ik zag een prachtige jurk en had zin om haar letterlijk te kopiëren. Ik deed het uiteindelijk niet maar de jurk bleef wèl in mijn hoofd ronddwarrelen. Om dat aan te pakken zette ik de schaar in een crêpe uit de voorraad - georganiseerd als ik ben, is de stoffenvoorraad niet alleen in soort opgedeeld, maar even goed in 'voor wie is de stof'. 'Mijn' deel van de kast wordt nogal angstvallig bewaard als een of ander kostbaar relikwie. Pure onzin, natuurlijk! Soit, de schaar erin. Geen jurk of model dat wonderen doet om de pluspunten van mijn figuur in de kijker te zetten #schaterlach. Ik poseerde er ook niet naar, het zwembadhaar en de wallen krijg je er gratis en voor niets bij, het zal me worst wezen. Soms is een jurk die geweldig zit en waarin je kunt wonen al wat een mens nodig heeft, niet?

461-05





Stof in 2017: 8 in  - 23,8 uit  (1,8 gekocht&verwerkt - 4 verkocht - 2,8 gekregen)  - #1in3uit

vrijdag 17 februari 2017

Nen kriebel #zucht



Soms krijg ik een kriebel.
Een tassenkriebel.

460-02 460-03 460-04 460-05 460-06 460-07 460-08

Ik zit net midden in een kalligrafieproject dat ik graag wil afwerken, dus ik probeerde die kriebel te onderdrukken. Na zo'n slordige dertig jaar - voor de vitters ons ons, ja, en nog een aantal jaar erbij #schaterlach - ervaring met mijnenzelven had ik moeten weten dat dat niet het allerbeste plan-van-aanpak is. Het eenvoudigste is toegeven.

Dus ik plooide. Een lap kurk, een haastige schets en een ongelooflijk mooie sluiting, meer waren er niet nodig om het uit mijn systeem te krijgen. Dat ik meneer Khadetjes liet opdraven om de benodigdheden - als in 'schroevendraaier' - voor me te zoeken en de laatste vijsjes aan te draaien, dat is bijzaak, niet?
Hoe je de sluiting moet bevestigen wijst zichzelf uit, maar ervaring leerde me dat een laag kurk, volumevlies en een quiltkatoentje niet voldoende zijn om die te vullen. Ik gooide er nog een reepje kurk (niet zichtbaar want die zit in de sluiting verborgen) en wat textiellijm tegenaan en ik heb er een simpel feesthandtasje bij. Oh, en ik kan me terug concentreren #schaterlach

460-09

zondag 5 februari 2017

Zwaai en zwier. Oh. En glitter.


Ik ging op weekend.
In oktober.

459-02

Ik maakte een rokje, niets moeilijks - ik ben al geleerd ondertussen, babbelen, luisteren en lachen gaan niet samen met grootse naaiverwezenlijkingen. Toch niet achter mijn machine, want ik zag tijdens datzelfde weekend op een ander enkele pareltjes 'geboren' worden - twee stroken rimpelen, zomen en een rekker. Dat is het. Meer niet.

459-03
459-04

Toen ik thuiskwam, hing ik het rokje aan de wolk aan de deur - mijn plek waar kersverse naaisels terecht komen; om even te overdenken of het 'af' is of niet. En daar bleef het drie maanden hangen. Nu moet je weten dat ik nogal vaak door die deur ga of voorbij kom, en dus iedere keer dat rokje zag. En toch bleef het hangen. 'Omdat het kind niets had om erop aan te doen'. Juist ja, ik ben er zo eentje, zo gaat dat dan.

459-05

Ik vermoed dat de zeshonderdachtenveertigste keer dat ik het rokje zag, net die stamp onder mijn derrière was die ik nodig had. Een patroon uit de kast, eenzelfde stof, wat glitterflex en de volle drie uur van mijn tijd losten het 'probleem' op. Kind content, moeder content en een leeg haakje, wat wil een mens nog meer? #schaterlach

459-06 459-07 459-08 459-09 459-10 459-11

Dossier gemaakt: Over de rok moet niet veel gezegd worden; ik nam twee stroken stof (volledige stofbreedte) en ging die met mijn rimpelvoet te lijf. Beide stoffen op elkaar, een elastiek op maat van het kind - ge vertelt die dat het een 'nieuwe' riem wordt, en laat die zo rondlopen om te zien of de omtrek juist is -, je sandwicht de boel en uw rok is klaar. Drie maand later levert dat zelfs een pittig korte rok op, maar hé, het kind heeft nu wèl een truitje dat erop past.

Voor het bovenstuk molesteerde ik het patroon van de Leather Sweater in maat 128, dat is een maat groter dan ze heeft, maar ik wilde een ietwat oversized gevoel - het had zelfs nog wat meer mogen zijn, maar allé, ik mopper niet over details. Ik tekende het 'leer' stukje erbij aan het voorpand, en stopte op achterste naad een stukje kant ertussen. Het kiezen wèlk stukje was uiteindelijk nog het langste werk vermoed ik #schaterlach. Ik liet de zoomboord voor wat die was, tekende een licht holle lijn aan het voorpand, een bolle aan de achterkant en zoomde om. Klaar. Oh. En dan draagt ze dat truitje op een broek. #uiteraard.

459-12

maandag 30 januari 2017

Vanollesennogetwuk #1

Soms heb je zo van die maaksels waaraan je niet altijd een blogbericht wil besteden, maar die je toch de wijde wereld in wil sturen. Bij deze; de vanalles-en-nog-wats die mijn werktafel passeerden de afgelopen maand.

Mijn patronenchaos steeg zelfs mijn tolerantie - en geloof me, ik kan goed rommel aanzien - boven het hoofd. Ik mestte mijn overvolle 'tijdelijke' bak uit waar alles belandt waar ik om de een of andere reden geen zin heb om onmiddellijk op zijn juiste plek te stoppen en kieperde weg wat ik zeker weten nooit meer opnieuw ga maken. Aangezien ik op dreef was, rommelde ik nog wat door in mijn ufo bak en ontdekte twee Billie's waar enkel nog een halsboord moest aangezet worden. Dat deed ik gelijk, wel ja, quasi onmiddellijk.
Dossier gemaakt: Billie van Zonen09 in maat 134, eentje met gewone mouwen en een exemplaar met raglan mouwen. Wat heb ik trouwens gevloekt op de kleur van boordstof van dat laatste exemplaar!

Niemand zit te wachten op nog meer truien, toch zeker niet met een patroon dat al ettelijke keren uw scherm sierde. Maar omdat mijn kind zo zo zo mijn schoon kind is, laat ik toch maar een foto op u los. Een Mitch trui, in een ongelooflijk zacht stofje voor mij o-zo-zachte kind. Ik bekeek de verjaardagskalender en maakte maar onmiddellijk nog twee exemplaren - hà, cadeau check. Deadline, in your face of zo #schaterlach
Dossier gemaakt: Mitch sweater uit LMV 2016/5 in maat 134/140 met mouwen die 4cm verlengd zijn. Blijkbaar heeft zoonlief lange armen - of valt het patroon behoorlijk kort, want normaal gezien heb ik niet echt probleem met de lengte van zijn armen #schaterlach


Uit volle enthousiasme maakte ik een hele rits Wallet project #17'en, waarvan er enkelen hun weg in een ander zijn handtas vonden. Patricia koos het croco bruine model maar wist uiteraard niet dat omaKhadetjes ermee ging lopen - beiden hebben groot gelijk, als je 't mij vraagt. Hoewel ze het liever niet wou, maakte ik er eentje voor haar alleen - ha, ik mocht het zelfs op mijn gemak doen. Wedden dat ze daar wellicht wat spijt van had, want euhm, ondergetekende presteert op zijn best op het scherp van de snede. Maar het lukte me toch #schaterlach.

Ik ben een katoenen geval. Correctie, ik ben fan van geweven katoenen stoffen. Maar het eerste exemplaar verhuist zo vaak van de waslijn naar het lijfje, dat ik het kind een extra exemplaar maakte. Ik heb zelf een jurk in die stof - zit heerlijk trouwens - en kreeg haar exemplaar nog net uit de rest van de lap. Win win, dat denk ik daarover!
Dossier gemaakt: Sienna jurk uit LMV 2016/1 in maat 116, verlengd tot een 128 - zoals wel vaker het geval bij het tijdschrift, valt ook deze jurk eerder 'pittig' kort uit ;). Ik knipte het rugdeel op de vouw en liet de striksluiting deze keer achterwege. De v-hals werd wat minder diep gemaakt.






Stof in 2017: 7 in  - 21 uit  (1,8 gekocht&verwerkt - 3,5 verkocht - 2,8 gekregen)  - #1in3uit

zaterdag 28 januari 2017

[Vederlicht]

Ik las en kreeg kriebels. Correctie; mijn haar kwam ervan recht te staan. Het ging recht naar mijn hart, nestelde zich onder mijn vel en ik wist gewoon dat ik er iets mee moest doen - gelukkig mocht dat ook! Ik ben er nog niet, maar het komt. Het komt goed.


Afmetingen van het (open) boekje-in-wording: 42x17cm
De kaft is een stuk kurkleer waarop de katernen vast gestikt worden.
De letters werden gezet met een Speedball C3 of C4 of een fineliner (0,03 en 0,05)
en zijn geïnspireerd op een font van Rudolph Koch - geïnterpreteerd door Veerle Missiaen.