donderdag 30 juni 2016

Glinstering


Zoals ik het zie, heb je verschillende mensen nodig in je leven... Van die mensen waar je overloos tegen kunt zwanzen, zonder dat ze zeggen dat je een zaag bent. Of die eerlijk zeggen waar het op staat als je even quasi wanhopig wordt van een naaisel dat niet wil lukken - ja, ook als dat niet datgene is waar je op hoopt - en je een uitweg bieden. Of even enthousiast kunnen zijn om een rits die schoon blind zit, een detail met een hoekske af, een naaitechniek die je voor het eerst uit dat machien perste, ... van die dingen waar een normaal mens alleen maar zijn schouders bij optrekt.
Van die mensen die een knettergek plan hebben, maar waarvan je gewoon weet "dat komt goed". Die kilometersver wonen en je eigenlijk van haar noch pluimen kent. Althans, niet fysiek - maar wie valt over zo'n details, nietwaar?

413-02

Voor zo'n mensen durf ik al eens wat grenzen oversteken, of meedrijven op hun dromen, vol bewondering voor wat ze uit de grond stampten. Als die droom gaat over een -online- (fournituren)winkel waar je alle mogelijke noodzakelijkheden voor tassenmakerij kunt kopen, dan snap je ongetwijfeld waarom ik enthousiast ben.
Toen ik een tijdje terug aan het foeteren was op een tas-in-skai, maakte zij zonder enig probleem een tas in het prachtigste kurkleer dat ik ooit zag - veel zag ik er eigenlijk ook nog niet, dat terzijde. Met een gewone naaimachine, wel te verstaan. Ik zag lichtelijk groen van jaloezie, want daar zat ik, te sukkelen op mijn lelijke nepleer. Op dat eigenste ogenblik werd ik voor de eerste keer verliefd op kurkleer, zonder te voelen of te zien... de luxe dat prachtige leer zelf te kunnen verwerken gaf voor mij de doorslag.

413-03

Ik kreeg een lapje wit kurkleer om mee aan de slag te gaan - dat werd een handtasje voor bij deze jurk,  krijgen jullie snel te zien! - maar om een aantal andere dames te bedanken, bestelde ik in allerijl Bamboo kurkleer met zilver. Een beetje glitter leek me precies gepast om onze dank je wel uit te drukken na een schooljaar lang met onze Khadetjes aan de slag te gaan - dat deden ze met zoveel verve en enthousiasme dat ik zelfs binnenin nog wat extra glitter stopte ;).
Met mijn zwak voor kleine, nutteloze zakjes, goot ik het geheel samen in een plezant ritstasje dat voor vanalles gebruikt kan worden én een ideaal bandwerkje bleek te zijn - als in geestig om te maken, snél klaar en mooi. Groot zijn ze niet, maar je kunt er zonder probleem een (zonne)bril, wat stiften/pennen, make-up, ... in weg krijgen. In al mijn enthousiasme stikte ik er eentje te veel, dat exemplaar stuur ik graag jouw richting uit als je hieronder voor maandagavond een berichtje achterlaat.

413-04 413-05 413-06
413-07
Stof: Kurkleer Bamboo met zilver van bij K-bas - Stof voering: Metallic frost diamonds yardage (Robert Kaufman)
Versteviging: H630 (achteraf gezien: niet nodig in combinatie met het leer) - Patroon: Multi-user (Just Made by Mie)





Stof in 2016: 12 in  - 70 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit

maandag 27 juni 2016

Over zwart&wit en geen karakter


Er zijn zo van die dingen, waar ik nooit of te nimmer mijn tijd zou instoppen om zelf te maken; pjyama's bijvoorbeeld. Nooit. Vergeet het. Ten Khadetjeshuize worden geen gele beesten of roze prinsessen op kleren geparkeerd met als uitzondering dingen die je draagt op plekken waar de rest van de wereldbevolking geen zaken mee heeft. Pjyama- en ondergoed dus. Géén zelfmaak.

412-02
412-03
412-04
412-05

Zoals dat dan gaat als je dingen hoog van de toren roept, keerde deze uitspraak zich tegen mij ;). Sinds haar patroon in de voorraad zit, zondigde ik al enkele keren tegen mijn eigen regels. Niet omdat het goedkoper zou zijn, of sneller, of weet-ik-veel-wat. Gewoon omdat het een bandwerkje is waarbij ik mijn verstand op nul kan zetten én het zoveel fijner is om op te kijken dan op die roze of blauw/gele mormels. Toen het Ge(s)tikte wijven weekend er aankwam, knipte ik - verspreid over enkele weken weliswaar, vliegen is nog steeds geen standaardonderdeel van mijn mechaniek - tien exemplaren, vier voor zoonlief, vier voor dochterlief. Wie nu overtuigd is dat ik niet kan rekenen - volkomen terecht overigens - de twee extra exemplaren zijn effen zwarte exemplaren... kwestie dat ik enkel twee stapeltjes hoef te maken; eentje met bovenstukken, eentje met onderstukken. De jongeheer en -dame in kwestie kunnen er zelf op los combineren wat mij betreft - ook handiger bij mors- en andere accidenten #schaterlach
Ik liet me volop drijven op de zwart/witte golf die stoffenland overspoelde en kocht me er enkele exemplaren van - ik weet het géén karakter. Als excuus kan ik aanvoeren dat ik bijna geen tricot in de voorraad heb #schaterlach. Ze combineren makkelijk met elkaar, én ze vereisen slechts één wasmand/programma. Win win als je 't mij vraagt!

412-06 412-07
412-08

Dossier gemaakt: hun winterversies passen nog perfect, dus ging ik uit van dezelfde maat - lekker makkelijk trouwens, geen patroon overnemen vereist ;). Voor dochterlief maakte ik maat 122 waarbij ik het bovenstuk een drietal cm langer knipte. Zoonlief is helaas aanbeland bij de grootste maat, zijne maat 134. Om het voor mezelf plezant te houden, wisselde ik omzomen af met boordjes in zwart/wit en oker, kwestie om het een extra kleuraccentje te geven. Het was tegelijk een ideale oefening om de uitbreiding van mijn machinepark - welkom coverlock - grondig uit te testen.

412-09

zondag 19 juni 2016

Tempting...


Op het moment dat ik meneer Khadetjes leerde kennen, kreeg ik er gratis en voor niets een nukkige tiener bij. Je hoorde hier nog nimmer iets over een tiener? Klopt, want we hebben het over het nichtje van meneer Khadetjes, dat op dat moment door omstandigheden bij hem woonde en hem helemaal en volledig in haar hart had gesloten. Wat ik ook zei of deed, ik was bezig met een vijandige overname. Nukkige tiener, ik zei het al #schaterlach.

411-02

Het kwam helemaal goed, ondertussen is die tiener uitgegroeid tot een zàlige twintiger met een hart van goud - dat had ze trouwens toen ook al, laat daar geen twijfel over bestaan - en werd ze vijf jaar geleden doopmeter van dochterlief. De denkbeeldige strijd om het hart van meneer Khadetjes is ondertussen voltooid verleden tijd.
Op het verjaardagsfeest van dochterlief had ze 'iets te vertellen'. Zoals je ondertussen wellicht al kunt raden, bleek dat iets een aankondiging van een bruiloft te zijn... Ik ben niet zo'n romantische ziel maar ik moest onmiddellijk aan mijn eigen trouwfeest denken. Geen grootse toeters of bellen, maar een dag die één lange aaneenschakeling was van warme mensen en hun geschenken. Zo kreeg ik de stof van mijn jurk van een vriendin, en maakte een andere vriendin voor mij die eenvoudige jurk die ik niet vond. Ondertussen zijn we negen jaar later, nog steeds wil ik niets aan die gouden dag veranderen - ook al liep er vanalles fout, het deert me niet, gewoon al het terugdenken maakt me warm vanbinnen. Zoiets wou ik ook voor het nichtje... een warm geschenk boordevol liefde.

411-03
411-04
411-05

Nostalgisch en al flapte ik eruit dat ze wat mij betreft mocht kiezen; ofwel gaven we haar een enveloppe-achtig iets ofwel kon ik haar een plezier doen met ik zeg maar wat, kleding voor de bruidskindjes? Stralend zei ze 'ja! Kleding voor de bruidskindjes graag'. Had ik me daar toch weer wat op de hals gehaald #schaterlach. Nogal een chance dat ik niets in de orde van een trouwjurk voorstelde ;).

411-06

Omdat het nichtje en ikzelf niet echt dezelfde stijl hebben, vroeg ik om wat richtingaanwijzers. Nul op het rekest, "alles wat je doet zal goed zijn". Charmant, dat wel, dat blindelings vertrouwen, maar het voelde niet goed. Tuurlijk kan ik naaien maar tegelijk was er héél wat schrik om dat klusje te verpesten. Aangezien ik ondertussen kampioene loslaten aan het worden ben, deed ik van loslaten #doewaarjegoedinbent en er kwam een patroon én stof op mijn pad. Beide zag ik in mijn dromen olijk naar het altaar huppelen. Het aantal - vier stuks, alstemblief -, de locatie van de bruidskindjes - twee in huis, eentje aan de andere kant van het land en eentje op driekwart van die afstand - en de datum van de festiviteiten - op slechts één maand van zoonlief zijn communie - deden de wenkbrauwen even de lucht in gaan, maar ook daar deed ik van 'loslaten'. Ik kreeg de maten van een naaiende oma - professionele maten waarvan ik de helft niet eens kende, misschien moet ik toch nog eens nadenken over die naailes - en ging aan de slag met proefjurkjes. De jurkjes werden halverwege ergens gepast en na de communie ging ik enthousiast aan het werk voor de definitieve versies.

411-07
411-08

Dossier gemaakt: Ik zag bij Mondepot de perfecte stof voor een bruiloft passeren; bruikbaar langs beide kanten, wit met goud of omgekeerd. Ideaal in de meeste gevallen. Ik tintte nogmaals of er écht geen accentkleur of zoiets was waarmee ik aan de slag kon gaan - het bloed kruipt nog steeds waar het niet kan gaan, ik ben verzot op kleur - en na een hernieuwde carte blanche ging ik aan de slag met de stof. Na een glimp van de bruidsjurk - niet wit - koos ik resoluut voor de gouden kant van de stof, zo was ik er zeker van dat de kindjes niet met de bruid zouden 'vloeken'.
Ik ging drie keer aan de slag met Once upon a party van Ienemiene; telkens een hoge taille met een klokrok eronder. Voor de kleinste jongedames vertrok ik van een 98 en gradeerde ik naar een 104 of 110 in de taille. Voor dochterlief maakte ik een ongewijzigde 116 - bij haar vertrouwde ik op de maattabel, bij de kleinste meisjes mat ik zelf na op het patroon wegens nogal afwijkende maten ;). Alle jurken werden volledig gevoerd met een lichte witte katoen, afgezet met een gouden biais. Om het rokdeel wat voller te laten vallen, gooide ik er enkele meters tule tegenaan. Bij de kleinste jurken verwerkte ik dat tussen de buiten- en de binnenstof, drie rokken in tule waarbij er bij één exemplaar een gerimpelde strook van 10cm onderaan werd aangezet voor wat extra volume. Dochterlief kreeg een aparte onderrok aan een elastiek; ik vertrok hierbij van het idee van de strokenrok maar gebruikte héél wat meer tule - ik vermoed dat er uiteindelijk twaalf meter tule in de onderrrok zit. Zelf vond ze de onderrok "zo prachtig mama" dat het kleed niet eens meer hoefde #schaterlach

411-09

Om de jurk wat te 'breken', naaide ik een lintje op de scheiding tussen boven- en rokdeel. Maanden geleden vond ik in de plaatselijke naaiwinkel een lint van de perfecte kleur. Niet echt mijn stijl of ding, maar passend bij de stof en de gelegenheid. Ik werkte de kleinemeisjesjurkjes af en kwam tot de constatering dat ik niet voldoende over had voor de jurk van dochterlief. Dat ik even door een paniekmomentje ging, dat hoef ik er wellicht niet bij te vertellen? De jurkjes gingen op de post met bestemming 'andere kant van het land' en ik probeerde het hoofd koel te houden. Mijn ergste vrees werd waarheid; ik had tijdens mijn strooptocht het laatste stukje van de rol gekocht en er was niets meer te vinden. Ik zocht en vond -zuchtend- een waardig alternatief, zo mogelijk nog meer gesmaakt door dochterlief; rozen, parels en pluimen - wie mij een beetje kent, weet dat ik daarvan werkelijk gruwel.

Dossier gemaakt: Voor zoonlief had ik grootse plannen; ik wou dat hij perfect bij de meisjes zou passen én er gelijkwaardig zou uitzien. In mijn hoofd zat een witte Cisse in gabardine, een Theo in popeline en een gilet in de goud/witte stof. Na de communieuitspattingen gaf het lijf voor een tweede keer volledig forfait... tijd om keuzes te maken dus. Met pijn in het hart besloot ik een wit hemdje te kopen - met lange mouwen, gezien het kwakkelende weer van de laatste tijd -, net zoals een okergele broek. Omdat het nogal vaak de zoon is die het onderspit moet delven wat betreft zelfmaak, sleepte ik me de avond voor de bruiloft vastbesloten naar de naaimachine en maakte ik een Fil vest uit La Maison Victor. De stof spreek voor zichzelf - en mede uit tijdsgebrek, laat ons eerlijk zijn - dus liet ik de paspelzakken vallen en maakte ik een erg simpele versie. Gekocht of zelfmaak, mijn lieverd trok het zich niet aan en hij straalde ♥.

411-10
411-11
411-12

Ik durf niet te tellen hoeveel uren ik ermee bezig geweest ben, met het uittekenen/aanpassen van de patronen, de proefversies, het zoeken naar een geheel, het naaien en weg en weer rijden. Vraag me dus niet om dit kunstje te herhalen, ik ben het niet van plan - tenzij je mijn schoonzus bent, dan is het een ander verhaal.
Bruid en bruidegom waren in de wolken met ons geschenk, zelf vind ik dat alle moeite er geen teveel geweest is. Ik zou het zo opnieuw doen :). Misschien wat 'meer op tijd', maar dat is slechts een detail, nietwaar? #schaterlach.

411-13
Stof: Goud katoen (Lucy has a secret) - Patroon gilet: Fil vest uit LMV - Patroon jurken: Once upon a party (Ienemiene)





Stof in 2016: 12 in  - 70 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit

zaterdag 11 juni 2016

[Patroontest] Noa


Toen ik een glimp zag van de ontwikkeling van de Noa broek, begon het bij mij te kriebelen. Het betere broekenmaakwerk is niet echt aan mij gegeven - te veel werk, te vlug kapot, vakkundig vernield door mijn teerbeminde Khadetjes - dus de woorden 'simpel maar mooi' en 'vlug klaar' weerklonken hier als hemelse muziek. Meer tekst en uitleg hoef ik niet te geven om te zeggen dat ik er graag bij was om te testen?

410-02
410-03

Ik suckte als tester. Bigtime. - Mensen die me kennen weten dat ik daar nogal van baal... als ik me engageer voor dingen, dan werk ik die graag keurig af. Het lijf deed wat tegentsjok en ik haalde de deadline niet - Het begon nochthans ongelooflijk goed; ik koos voor de korte broek - ja mannekes,het is zomer, geen lang gerief meer, vergeet het - en de patroondelen waren in een mum van tijd geknipt. Voor de stof ging ik te rade in mijn eigenste winkelkast - ahum -; een ongelooflijk zachte mintkleurige gabardine die ik ooit kocht bij Koekepeertje, ondertussen beter gekend als Hotstof.
Het patroon van de broek nodigt uit om te spelen met kleur, colourblocking, verschillende stofjes, mogelijkheden genoeg. Wat koos ondergetekende? Juist ja, niets van dat alles. Effen effen en nog eens effen. Wat kan ik zeggen, soms is minder meer, of zoiets? Meneer Khadetjes vat het anders samen; 'gij moet gewoon altijd tegentsjok doen'.

410-04

Om wat accent te leggen op het mooie lijnenspel, stikte ik een paspel ertussen. Ik wikte en woog, haalde de voorraad helemaal ondersteboven en uiteindelijk haalde deze fluoroze versie het. Het klinkt trouwens simpel, stik eens een paspeltje, maar door het ontwerp van de broek was het wel even piekeren hoe ik dat op een mooie manier kon uitvoeren. Ik vermoed dat het piekeren langer duurde dan het ineen stikken van de broek. Geen rits, geen knopen of al te veel tralala maken dit tot een project waar de stofkeuze wel eens het ding kan zijn waar je het langst aan bezig bent.

410-05
410-06
410-07

Als dit een of ander tv programma zou zijn, weerklinkt nu "de broek wordt u gepresenteerd samen met een Finch top". Hoewel er aanvaardbare alternatieven in de kast aanwezig zijn, besliste een kortsluiting in mijn hoofd dat er iets "zomers en luchtigs" bij moest komen. Liefst géén tshirt. Volkomen logisch, als u een bovenkamer heeft vergelijkbaar met die van mij. Soit, iets anders dus. Vaag herinnerde ik me een luchtig zomertopje, met een prachtig ruggetje... Ik viste het patroon uit de voorraad en ging aan de slag met dochterliefs maten om te constateren dat het kind er niet langer in paste. Huh? Een vijfjarige die niet in een patroon past dat tot acht jaar gaat? Klein uitgevallen is ze niet, maar van een reuzenkind is nu precies ook geen sprake. Had ik op dat moment maar geweten dat de maattabel op de site van de ontwerper ook in centimeters beschikbaar is in plaats van te vertrouwen op mijn meetlint-met-twee-kanten-maar-misschien-wel-niet-zo-erg-juist #schaterlach

Het zat in mijn hoofd, dus het moest er ook uit. Dat topje moest en ging er komen en wel onmiddellijk. Ik ging aan de slag met lat om het patroon op te meten - en we weten ondertussen allemaal dat ik daar niet in uitblinkt, maar allé - en ik besloot een 6 jaar te maken.
Het topje zelf sluit normaal gezien met velcro #bah en een opvallende strik #bah², wat ik aanpaste naar twee erg eenvoudige en onopvallende drukknopen. Het patroon schrijft een volledige voering voor, wat ik afdeed als 'nonsens'. Hoe kan iets in godsnaam zomers en luchtig zijn en tegelijk volledig gevoerd? Omdat ik geen stof wou 'verspillen' aan biais om mooi af te werken, tekende ik een mini belegje.
Voor de stof ging ik opnieuw winkelen in eigen voorraad - geheel en al haar schuld dat die er lag, na het zien van haar bloesje moest ik die ook hebben. Zeg nu zelf, dochterlief komt zo'n honderd keer beter weg met pasteltinten dan ondergetekende.

410-08
410-09
410-10

Dossier gemaakt: het plezante aan werken met bepaalde 'merken' is dat je meestal wel weet wat voor een maat je kind er heeft. Dochterlief zweeft bij Compagnie M ergens tussen een 5 en een 6 jaar. Correctie; voor jurken en bovenstukken. Omdat het kind ietwat heupen schijnt te hebben #schaterlach, vertrok ik deze keer van een 6 jaar. Aangezien de broek afgewerkt is met een elastiek, gradeerde ik niet naar een 5j in de taille, verloren moeite als je 't mij vraagt. Makkelijk om aan- en uit te trekken en uitermate speelproof bevonden, dit eerste stuk uit de nieuwe "special basics collection". Tot 19 juni krijg je met de code noa10 trouwens nog 10% korting op dit pdf patroon.
Het topje maakte ik in een 6 jaar met de lengte van een 7j op basis van mijn beperkte kennis van het hele inchen gedoe. Na een studie van de metrische matentabel, had dat mogen een 5 jaar zijn in de breedte. Nuja, erin kan ze in elk geval #schaterlach.

Benieuwd naar andere versies? Meer testmoois kun je vinden bij de volgende dames:
410-11





Stof in 2016: 12 in  - 67 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit


-- JA, ik kreeg dit patroon van Compagnie M om het testpatroon na te kijken en de pasvorm te evalueren.
MAAR ik kies er zelf voor om jullie wat meer te vertellen over een patroon waar ik oprecht enthousiast
over ben en wat ik zelf ook zou kopen als ik niet had meegewerkt aan het testproces. Ik test graag omdat
ik op die manier een inkijk krijg in het hele proces van patronen ontwerpen en ontwikkelen. Zoals in ieder
bericht van mij, vertel ik wat ronddwaalt in mijn hoofd, op mijn werktafel en living. Wees welkom! --

dinsdag 31 mei 2016

Vleugeltjes

409-01

Het lag wat zielig aan de kant, dit mooie jurkje. Een sukkeltje van de ufo stapel - UnFinished Object - ten Khadetjeshuize. Het enige - en ja, ik ben me maar al te bewust hoe belachelijk het is - wat moest gebeuren, dat waren enkele steekjes met de hand om het lint vast te zetten. Dacht ik. Bij het bekijken van de foto's bleek dat ik de elastiek op de rug blijkbaar ook nog moest vastzetten, dus vergeef me maar even de erg losse pasvorm, dat was niet de bedoeling #schaterlach.

409-02
409-03
409-04

Ergens tijdens het kijken van een of andere breindodend programma, zette ik me geduldig aan deze taak. Waar de naaimachine hier op volle snelheid kan ratelen, is het nogal anders gesteld met de snelheid van mijn handwerk - echt, als ik met de hand een rok zoom, dan doe ik daar makkelijk een uur of drie over. Met geen enkele garantie dat de zoom het houdt. Hier kwam ik er gelukkig met een kleine tien minuten vanaf #schaterlach

409-05
409-06

Mocht je nog twijfelen over welk jurkje ik het heb, dan is bij bovenstaande foto's geen enkel misverstand mogelijk... Miss Madeline rolde hier tijdens de barre wintermaanden enkele keren van de werktafel, jurkjes, topjes, ze werden allemaal 'goed' bevonden. Dochterlief is door het dolle met haar Madelinekes, die voldoende ruimte bieden om vleugeltjes op de rug te laten groeien.
Véél ♥ voor die kinderlogica. Veel hartjes voor het kind überhaupt.

409-07

Dossier gemaakt: Dochterlief werd opgemeten en kwam uit op een 116. Ik maakte dit exemplaar in februari, en zoals je ziet zit die haar prima om nog de hele zomer door te komen. Stiekem geniet ik ook om haar in een a-lijn patroontje te zien ;). Telkens je denkt dat je hart de uiterste grenzen bereikt heeft, doet het een extra groeisprongetje en komt er nog wat liefde bij.
Over het patroon kan ik ongelooflijk kort zijn; wat een aanrader! Het gedeelte dat je met de naaimachine/overlock kunt doen, zit op een wip in elkaar - ahja, ochottekes drie patroondelen - en ik durf openlijk te betwijfelen dat er nog grotere klunsen wat betreft naaien-met-de-hand rondlopen dan ondergetekende. Op de stapel ligt trouwens nog een geknipt exemplaar, want als je het hebt over ideaal zomergerief, dan staat dit patroon met de stip bovenaan deze zomer. Zon, ik ben -bijna- zover, 't is 't moment! #zouhethelpen?

409-08





Stof in 2016: 12 in  - 65 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit

vrijdag 27 mei 2016

De kleur van dat andere beest


Het naaien stond een hele tijd op een laag pitje, plaatjes in mijn hoofd maken, dat lukte wél. Nog lang voor het visioen ontplofte, werden patronen en stofjes met elkaar gecombineerd. Voor mezelf dacht ik aan iets uit 200 jurken, iets simpels zonder al te veel poespas. Om er wat in te komen, maakte ik rustig - en mooi op tijd - een proefjurk. Ik stootte -online- op een feestelijke stof, waar ik op scherm op slag verliefd op was. De kleur paste perfect in mijn visioen, nét de kleur van een van die andere beesten ;). De stof werd voor mij afgehaald & afgeleverd en ik kreeg een koude douche. Mooi, en feestelijk, dat wel, maar eigenlijk niet zo mijn ding. Ik besloot het allemaal maar even aan de kant te leggen en me eerst te focussen op zoonlief zijn outfit. Ik had immers mijn proefjurk gemaakt, wat kon er fout gaan? - we hebben het hier over deadline min anderhalve maand, voor het geval er nog enkele ramptoeristen rondhangen #schaterlach.

408-02
408-03

Ik liet de stof links en rechts zien, iedereen verzekerde me dat de stof féést uitstraalde, dat die prachtig was! Zelf bleef ik twijfelen... Zo erg dat ik mijn voorraad doorspitte op ander feestelijk gerief - ik diepte nog een prachtige paneelstof op, helemaal mijn ding - maar die werd door mijn kritisch publiek vakkundig de grond ingeboord.
Op het moment dat ik jullie mijn testjurk toonde, vermande ik mezelf en zette de schaar in de feeststof. Omdat de stof nogal aan de drukke kant is, wijzigde ik de plooirok in een aansluitend model. Ik paste het patroon netjes aan om mijn heupen erin te laten krijgen, en terwijl ik zat te naaien, zat ik met een irritant deuntje in mijn hoofd - shine bright like a diamond kerstbal. Ongelooflijk irritant en storend, maar niet uit mijn grijze cellen te krijgen. Ik weet dat glans&glitter 'in' zijn, maar ik vrees dat ik zelf niet that kind of girl ben - ondertussen zijn we aanbeland bij deadline min zes dagen.

Ik stikte alle nepen, zette boven- en onderstuk aan elkaar en paste mijn hoogstpersoonlijke kerstbal. Feestelijk, dat wel, maar een blik in de spiegel maakte me ongelooflijk ongelukkig. "Ge steekt het in uw hoofd", zei meneer Khadetjes. In vooraanzicht viel het mee, maar een zij- of achteraanzicht, wel, dat gun ik jullie niet - in mijn chaotisch brein vergat ik mijn holle rug aan te passen op het patroon, wat immens veel plooien gaf vlak boven mijn derrière. Blij werd ik er niet echt van, maar veel tijd om gek te doen was er niet echt. Dus deadline min drie dagen tekende en knipte ik een beleg en mouwen voor de jurk. Wat kon ik anders doen?

408-04
408-05
408-06

Ik passeerde langs een stoffenwinkel en kocht me een lapje troost, eentje om een vrolijke zomerjurk uit te maken. Met mijn kerstbal in mijn achterhoofd stortte ik her en der mijn hart uit bij andere bloggende communie naaisters die hun zaakje ietwat beter getimed hadden dan ondergetekende. Toen het voorzichtig klonk van 'vrouw, ge ziet er goed uit met uw Kardashian kont' kreeg ik het duwtje in de rug dat ik nodig had. Ik besloot ter plekke dat ik me niet meer laat verleiden om stoffen te kopen die mooi maar mijn ding niet zijn, laat staan dat ik er een kledingstuk voor mezelf uit ga maken - eens zien hoe lang ik dat ga onthouden #schaterlach. Ik nam er mijn boekje bij en besloot gewoon krak dezelfde jurk te maken. Neh - voor de aanwezige ramptoeristen deadline min 2 dagen.
Het feit dat er maar een klein huizenrijtje bij stond én ik ondertussen weet wat aan te passen, trok me serieus over de streep. Ik nam de patroondelen voor de rok over, zodat ik die in de zetel kon spelden - en uitrusten, want het lijf, dat wilde niet echt mee. Tussen het feestproof maken van ons huis, nam ik links en rechts een patroondelen over en knipte ik er op los. De prinsessennaden zorgden ervoor dat het geheel vlot ineen zat, en deadline-min-veertien-uur was ik klaar en kon ik mijn voeten in de zetel leggen. Zeg nu nog eens dat de timing ietwat krap was #schaterlach.

408-07
408-08

Dossier gemaakt: Over de maten van het tijdschrift wordt vanalles gezegd, voor mezelf kan ik zeggen dat ik ondertussen al weet wat ik standaard moet aanpassen - als je kleiner bent dan mijn eigen 180 centimeters en een ander lijf hebt, zijn deze uiteraard voor jou niet nodig. Boven de buste voegde ik 2 cm extra toe - wat meestal al het probleem van te krappe armsgaten oplost en ervoor zorgt dat de voorziene rondingen ook effectief rond mijn door de zwaartekracht geteisterde rondingen zit. Tijdens het patroonovernemen werd duchtig opgemeten - tot groot jolijt van meneer Khadetjes, die dat proces altijd gewèldig amusant vindt - en ik voegde nog eens 2,5cm extra toe aan het bovenlijfje zodat het op mijn natuurlijke taille zou vallen. Door scha en schande weet ik ondertussen al dat ik beter wat teveel toevoeg, dat kan altijd nog weggestikt worden.
Ik maakte de volledige jurk in maat 42, zoals door de maattabellen aangegeven werd. Mijn teerbeminde onderkant, die past daar niet in, in dat maatje, maar door het model van de rok negeerde ik dat feit #schaterlach. Ik tekende een zestal centimeter naad aan de rok - in het tijdschrift komt die langer - maar bij het passen sneuvelde die. Het voorpand gaapt een ietsiepietsie, maar het stoorde me niet voldoende om de naden open te tornen en het teveel in te nemen. Ik neem het mee voor een volgende versie, dat is ook al iets ;)

408-09

Aan elk verhaal zijn er twee kanten, meestal kies ik ervoor om jullie slechts die ene zijde van het verhaal te tonen; het maaksel en de weg ernaar toe. Aan de andere kant van het verhaal zitten er véél foert momenten, waar het huilen me nader staat dan het lachen - en dat wil wat zeggen, want over het algemeen ga ik behoorlijk lachend door het leven. Na meer dan vijf volle maanden van protest van het lijf kreeg ik een etiket opgeplakt - een spierziekte waarbij de spieren en het bindweefsel ontstoken zijn en blijven - en blijf ik de goede en minder goede dagen aan elkaar rijgen. Goede, waar het me met veel rust erbij lukt de dagelijkse routine af te handelen en me voorzichtig creatief uit te leven.... Of van die andere dagen, waar de deur openen, een boek omhoog houden of simpelweg letterlijk het hoofd recht houden er te veel aan zijn. Het blijkt een evenwichtsoefening te zijn waar elk te veel afgestraft wordt. Dat 2016 niet mijn jaar zal worden, dat is me alvast duidelijk, maar 2017 jong, daar gà ik voor!

408-10





Stof in 2016: 12 in  - 63 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit