vrijdag 14 juli 2017

"Of ze dat meende?"


Het zal zo'n tien jaar en een beetje geleden zijn, ik hoor het haar nog zeggen "en je jurk, wat ga je aandoen?" Met een ongetwijfeld dwaze grijns op mijn gezicht had ik haar net verteld dat er een trouw zat aan te komen. Naaister in hart en ziel, gingen haar gedachten onmiddellijk tot de kern van de zaak. Daar had ze me, een jurk, daar had ik -nog- niet aan gedacht, ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Visioenen van mezelf op mijn trouwdag, die had ik niet, geen idee hoe dat plaatje eruit moest/zou zien. Ik onthield wél wat ze eraan toevoegde; "dat als ik niets zou vinden, ze altijd mijn jurk wou maken".

496-02
496-03

Luttele weken later stond ik met een klein hartje terug bij haar, in een of andere mottige kelder, "of ze dat meende, dat van die jurk?".
Het was niet van moetes maar de tijd tussen dè vraag en de bruiloft was eerder kort. Zo kort dat iedere trouwjurkenverkoopster of feestzaaleigenaar spontaan begon te lachen na mijn antwoord op wanneer de grote dag dan wel was #schaterlach. Enter die goede ziel die kon naaien en me een prachtig cadeau gaf dat ik toen - hoe dankbaar ik ook was - niet op waarde kon schatten. Zeg nu zelf, een kleine, feestelijke clutch om haar nog eens te bedanken, dat is nu toch geen moeite te veel?

496-04 496-05 496-06
496-07

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Hoe je het ook draait en keert, iets maken voor een andere naaister, dat vind ik altijd wat spannend. Gaan ze dat wel leuk vinden? Of mooi? Of gebruiken? En gaan ze niet alle foutjes zien, dat ene stiksel dat nét niet zo recht is als je gewild had?
Ik bonjourde alle bedenkingen buiten en begon een aantal mogelijkheden te etaleren... probleem nummer twee, dat kiezen, dju toch, het was een zware bevalling deze keer - normaal heb ik daar geen last van. Helemaal achterin de doos ontdekte ik nog een prachtige lapje zilveren croco kurkleer, eentje dat ik bewaarde voor een speciale gelegenheid. Ik kon geen beter moment bedenken om er de schaar in te zetten.

Ik wou dat ik kon zeggen dat het van een leien dakje liep maar dit exemplaar had best wel een hobbelig parcours - rode draad door de meeste van mijn -recente- naaisels, dus ik ben zo vrij me er niets van aan te trekken. Ik knipte tergend langzaam alle benodigdheden, niets aan de hand... tot ik bij de versteviging kwam; voor het formaat vond ik de style-vile die ik in huis had precies wat te dik, ik gebruikte dat nog nooit, naja, ik deed het zowat in mijn broek. Fast2fuse dan maar, ik werk er wel niet zo graag mee maar hé, ik moest het tasje niet draaien dus dat ging wel in orde komen. De merde was dat het een restje was, net niet genoeg - ging ik wel oplossen door twee stukken tegen elkaar te strijken. Ik treed niet verder in detail, neem gewoon van mij aan dat je dat beter niet doet.

De instructies zijn glashelder, denken is niet nodig, de handleiding neemt je mooi bij de hand. Precies wat ik nodig heb in tijden van het-lijf-wil-weer-niet-mee, dus ik liet me volledig gaan. Tot het moment dat mijn trouwe werkpaard niet wilde. Ik herhaal het, niet! Ik mocht het ding nog zo vriendelijk toespreken, het stiksel waarmee je de zijkanten vastzet trok werkelijk nergens op, groen, geel én oranje werd ik ervan! Nadat ik het niet zo olijk aan de kant zwierelde, bedacht ik dat het misschien gewoon kwam omdat het transport van mijn naaimachine last had van het gladde leer en het beroerde stiksel daaraan lag. Ik verzamelde mijn geduld en een reepje stickvlies -- zonder zwans, heb je dat niet in huis, kopen die handel! Ik heb geen aandelen in eender welke fourniturenwinkel/groothandel of -leverancier, maar ik beloof je mooie knoopsgaten zonder tegensputterende machines, gladde stofjes die zich voorbeeldig gedragen en nu dus ook de mooiste stiksels ooit op gladde, tegenwerkende clutch'kes - en mijn naaimachine gedroeg zich voorbeeldig. Ik prees mezelf dat ik croco kurk koos - mild zijn voor jezelf, wat een deugd is dat! - en dat er van de gefrustreerde tornsessie niets te merken was.

Oh... Mieke heeft prachtige klemmetjes om een ketting aan te bevestigen, maar de rebel-van-het-spel vond die iets te opvallend naar mijn zin. Ik gebruikte een zeilring (met tegenring, omdat dat toch mooier is) en bevestigde de haakjes van de ketting, het kan moeilijk simpeler.

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  Je houdt het niet voor mogelijk dat ik zo'n epistel kan schrijven over zo'n klein tasje - het is écht maar een klein ding - of het rampscenario dat zich weer maar eens voltrok - een korreltje zout als je meeleest is nooit een slecht idee #schaterlach. En toch, ik overwoog serieus rond sluitingstijd de bloemist te overvallen om haar een bos bloemen te geven zodat ik dat kleine ding zelf kon houden, dat zegt voldoende, niet?

496-08
| Stof: kurkleer croco zilver (K-bas) | Sluiting: Rozy sluiting nikkel | Stof voering: Marby mineral dust (Lotta Jansdotter) |






Stof in 2017: 23 in  - 83 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit

maandag 10 juli 2017

13 staarten, 2 oren en 3 poten later


Zeg niet zomaar 'schaap' tegen Schaap.
Laat ons daar duidelijk over zijn, afgesproken?

495-02
495-03

Zwanger van mijn eerstgeborene verslond ik gretig allerlei tips over hoe te moederen - niet dat ze toen ik ze van doen had veel hielpen, maar soit, een mens probeert maar wat - waarbij ik nogal vaak geconfronteerd werd met het fenomeen 'vermiste knuffel hence ontroostbaar kind'. 'Niet ten Khadetjeshuize' dacht ik strijdvaardig en ik legde een voorraad aan van twee immens snoezige knuffels in drievoud. Voorbereide-moeder-to-the-win-en-al.

Een goed verstaander weet wellicht al hoe laat het was toen de eerstgeborene arriveerde. Ik kocht overduidelijk de foute exemplaren want het kind verkoos een gekregen en vooral overal compleet uitverkocht schaap boven het snoezige gerief dat klaar lag. Acht jaar, dertien staartjes, twee oren, drie poten en talloze retouchkes later hoort dat beest er gewoon bij jong, laat ons daar duidelijk over zijn.
Sterker nog, acht jaar later vond ik het zelfs zowaar tijd voor gezinsuitbreiding #schaterlach

495-04
495-05
495-06

Knuffelmakerij is niet mijn allersterkste eigenschap dus zocht ik een patroon waarvan ik kon vertrekken. Ik zag en pinde ooit een kanshebber, ik startte hiermee

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Kijk,  er zijn momenten in het jaar waarop het niet slim is iets te maken met fur en fleece, schapenvelletjes zijn in de winkels vervangen door zomerse niemendalletjes. Ik murmelde wat af en zocht het huis af naar wat ik kon recycleren; een afgedankte vest waar ik al eens in knipte en de oude overtrek van mijn studentenzetel - geen idee trouwens waarom ik die zo'n 20 jaar bijhield #schaterlach.

We hebben het over een schaap, veel moeilijkheid is er niet aan - tenzij de dikte van de te verwerken stoffen, dat vest was nogal aan de dikke kant. Het enige ***moment was toen ze me vriendelijk verzochten een snoet op dat beest te borduren... ik probeerde het, echt waar. Ik tekende de lijntjes en zette me klaar, gewapend met naald en borduurgaren en naaide welgeteld zes mottige steken. Hoewel je me nauwelijks kunt betichten van geen geduld te hebben, ben ik niet in de wieg gelegd voor dingen met de hand naaien. Mannekes, geen enkele steek was gelijk van grootte en ik kan dat dus niet zien - ik vermoed dat wat meer volharding en oefening wel zouden helpen, maar hé, er zijn grenzen aan mijn geduld #schaterlach.

Net voor ik het schaap tegen het plafond kegelde, bedacht ik dat cordonnet misschien wel een optie was. Niet dus, zelfs een drievoudig stiksel verdronk gewoon in die fleece. Volgende optie - zo simpel dat ik mezelf wel voor het hoofd kon slaan omdat ik er niet eerder aan dacht - was appliceren; omdat fleece niet de meest plezante stof is om dat te doen, legde ik uit voorzorg een stukje stickvlies eronder en het liep als een trein. Op nog een vijf minuten was het beest voorzien van slapende ogen en iets wat op een mond moet lijken.

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  Tijdens het stikken kreeg ik de gedachte "dit gaat hij maar niets vinden" moeilijk uit mijn hoofd. Ondanks de berg liefde die in de knuffel ging, het resultaat is niet te vergelijken met het origineel en het Khadetjeskind kan soms wel wat difficile zijn in die dingen - geef hem trouwens maar eens ongelijk. Zorgen om niets trouwens, want toen hij me zag stond hij al te springen van opwinding én werd het beest met veel liefde in zijn hart gesloten ♥
Ik haalde het trouwens absoluut niet in "dat ene uurtje waarin je dat schaap wel eens vlug zou maken", het is maar dat je 't weet ;)

495-07





Stof in 2017: 23 in  - 82 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit

woensdag 5 juli 2017

Ge kunt niet vroeg genoeg zijn


Ik ben een katoenen meisje, ik herhaal het graag want ik hou zo van het gevoel van katoen dat door mijn vingers glijdt, van hoe het aanvoelt en hoe gewillig het zich naar jouw grillen vouwt. Maar hoe groot die liefde ook is, de laatste tijd grijp ik precies wat vaker naar rekbare stoffen, grappige evolutie als je 't mij vraagt.

494-03
494-02

Ook al heb ik alles behalve stof 'nodig', toen ik de pareltjes van I got stripes online zag floepen en ik twee dagen later 'toevallig' in Gent moest zijn - ahja, ik had nog een doos knopen staan die ik nooit plan te gebruiken. Bij deze, heb jij nog knopen die je niet meer nodig hebt, je kunt er Helena érg blij mee maken - kon ik niet weerstaan aan de verleiding. Nog meer rekbare toestanden voor deze zomer heeft het kind niet vandoen, dus ben ik vroeger dan vroeg klaar met mijn eerste herfstcollectie stuk #schaterlach. Ik vermoed niet dat ik de komende tien jaar dit kunstje zal herhalen ;)

494-05
494-06
494-07
494-08
494-09
| Stof: Feathers Black nude tricot (I got Stripes) van bij de Stoffenkamer | Patroon: Sienna jurk uit LMV 2016/1 |

M  A  A  T  |  Ik hou er wel van om patronen te maken die al in de kast hangen, zo weet je perfect wat er -eventueel- moet aangepast worden. Ik controleerde door het kind haar borstomtrek nog even met de tabel te vergelijken en die gaf me gelijk; maat 122-128 - ja, een dubbele maat, ik hààt dubbele maten. Soit, ik tekende toch maar mopperend die maat over en voegde een extra cm toe aan het lijfje.

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Boekjes en patronen zijn vaak nogal voorzienig als het gaat om hoeveel stof je juist nodig hebt. Normaal volg ik hen schaperig maar met van die kleine tricot restjes ben je werkelijk niets. Ik tekende op voorhand het patroon uit en mat na; 90 cm stof en hupla, het kind heeft kleren - het patroon zelf rekent véél ruimer.
Het achterpand werd op de stofvouw gelegd en ik skipte het lint om de jurk te sluiten - dat ga ik de volgende keer niet doen, eigenlijk is het wel mooi als het achterpand wat 'gebroken' wordt. Ik schreef bijna 'verder paste ik niets aan' en besefte net op tijd dat ik de mouwen ook anders afwerkte. Eerder onbewust, vrees ik, en een verschil met hoe het boekje zegt dat je het moet doen en hoe ik dacht dat gelezen te hebben #schaterlach.

C  O  N  T  E  N  T  ?  | Er is werkelijk niets om niet tevreden over te zijn, een naaisel dat snel klaar is, zelfs voor mijn slakkengangnormen, waarvan ik weet dat het vaak uit de kast zal komen, dat kan niet anders dan een voltreffer zijn. De jurk is nu nog véél te lang naar mijn goesting maar ik wacht eerst eens af hoeveel die benen gaan groeien deze zomer vooraleer ik er de schaar in zet.

494-10


Oh... ik had nog een lapje stof weg te geven, de onschuldige hand van meneer Khadetjes grabbelde Het grote boek van Florien uit de pot. Magali, bezorg je me even je adres?




Stof in 2017: 23 in  - 79 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit