donderdag 30 juni 2016

Glinstering


Zoals ik het zie, heb je verschillende mensen nodig in je leven... Van die mensen waar je overloos tegen kunt zwanzen, zonder dat ze zeggen dat je een zaag bent. Of die eerlijk zeggen waar het op staat als je even quasi wanhopig wordt van een naaisel dat niet wil lukken - ja, ook als dat niet datgene is waar je op hoopt - en je een uitweg bieden. Of even enthousiast kunnen zijn om een rits die schoon blind zit, een detail met een hoekske af, een naaitechniek die je voor het eerst uit dat machien perste, ... van die dingen waar een normaal mens alleen maar zijn schouders bij optrekt.
Van die mensen die een knettergek plan hebben, maar waarvan je gewoon weet "dat komt goed". Die kilometersver wonen en je eigenlijk van haar noch pluimen kent. Althans, niet fysiek - maar wie valt over zo'n details, nietwaar?

413-02

Voor zo'n mensen durf ik al eens wat grenzen oversteken, of meedrijven op hun dromen, vol bewondering voor wat ze uit de grond stampten. Als die droom gaat over een -online- (fournituren)winkel waar je alle mogelijke noodzakelijkheden voor tassenmakerij kunt kopen, dan snap je ongetwijfeld waarom ik enthousiast ben.
Toen ik een tijdje terug aan het foeteren was op een tas-in-skai, maakte zij zonder enig probleem een tas in het prachtigste kurkleer dat ik ooit zag - veel zag ik er eigenlijk ook nog niet, dat terzijde. Met een gewone naaimachine, wel te verstaan. Ik zag lichtelijk groen van jaloezie, want daar zat ik, te sukkelen op mijn lelijke nepleer. Op dat eigenste ogenblik werd ik voor de eerste keer verliefd op kurkleer, zonder te voelen of te zien... de luxe dat prachtige leer zelf te kunnen verwerken gaf voor mij de doorslag.

413-03

Ik kreeg een lapje wit kurkleer om mee aan de slag te gaan - dat werd een handtasje voor bij deze jurk,  krijgen jullie snel te zien! - maar om een aantal andere dames te bedanken, bestelde ik in allerijl Bamboo kurkleer met zilver. Een beetje glitter leek me precies gepast om onze dank je wel uit te drukken na een schooljaar lang met onze Khadetjes aan de slag te gaan - dat deden ze met zoveel verve en enthousiasme dat ik zelfs binnenin nog wat extra glitter stopte ;).
Met mijn zwak voor kleine, nutteloze zakjes, goot ik het geheel samen in een plezant ritstasje dat voor vanalles gebruikt kan worden én een ideaal bandwerkje bleek te zijn - als in geestig om te maken, snél klaar en mooi. Groot zijn ze niet, maar je kunt er zonder probleem een (zonne)bril, wat stiften/pennen, make-up, ... in weg krijgen. In al mijn enthousiasme stikte ik er eentje te veel, dat exemplaar stuur ik graag jouw richting uit als je hieronder voor maandagavond een berichtje achterlaat.

413-04 413-05 413-06
413-07
Stof: Kurkleer Bamboo met zilver van bij K-bas - Stof voering: Metallic frost diamonds yardage (Robert Kaufman)
Versteviging: H630 (achteraf gezien: niet nodig in combinatie met het leer) - Patroon: Multi-user (Just Made by Mie)





Stof in 2016: 12 in  - 70 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit

maandag 27 juni 2016

Over zwart&wit en geen karakter


Er zijn zo van die dingen, waar ik nooit of te nimmer mijn tijd zou instoppen om zelf te maken; pjyama's bijvoorbeeld. Nooit. Vergeet het. Ten Khadetjeshuize worden geen gele beesten of roze prinsessen op kleren geparkeerd met als uitzondering dingen die je draagt op plekken waar de rest van de wereldbevolking geen zaken mee heeft. Pjyama- en ondergoed dus. Géén zelfmaak.

412-02
412-03
412-04
412-05

Zoals dat dan gaat als je dingen hoog van de toren roept, keerde deze uitspraak zich tegen mij ;). Sinds haar patroon in de voorraad zit, zondigde ik al enkele keren tegen mijn eigen regels. Niet omdat het goedkoper zou zijn, of sneller, of weet-ik-veel-wat. Gewoon omdat het een bandwerkje is waarbij ik mijn verstand op nul kan zetten én het zoveel fijner is om op te kijken dan op die roze of blauw/gele mormels. Toen het Ge(s)tikte wijven weekend er aankwam, knipte ik - verspreid over enkele weken weliswaar, vliegen is nog steeds geen standaardonderdeel van mijn mechaniek - tien exemplaren, vier voor zoonlief, vier voor dochterlief. Wie nu overtuigd is dat ik niet kan rekenen - volkomen terecht overigens - de twee extra exemplaren zijn effen zwarte exemplaren... kwestie dat ik enkel twee stapeltjes hoef te maken; eentje met bovenstukken, eentje met onderstukken. De jongeheer en -dame in kwestie kunnen er zelf op los combineren wat mij betreft - ook handiger bij mors- en andere accidenten #schaterlach
Ik liet me volop drijven op de zwart/witte golf die stoffenland overspoelde en kocht me er enkele exemplaren van - ik weet het géén karakter. Als excuus kan ik aanvoeren dat ik bijna geen tricot in de voorraad heb #schaterlach. Ze combineren makkelijk met elkaar, én ze vereisen slechts één wasmand/programma. Win win als je 't mij vraagt!

412-06 412-07
412-08

Dossier gemaakt: hun winterversies passen nog perfect, dus ging ik uit van dezelfde maat - lekker makkelijk trouwens, geen patroon overnemen vereist ;). Voor dochterlief maakte ik maat 122 waarbij ik het bovenstuk een drietal cm langer knipte. Zoonlief is helaas aanbeland bij de grootste maat, zijne maat 134. Om het voor mezelf plezant te houden, wisselde ik omzomen af met boordjes in zwart/wit en oker, kwestie om het een extra kleuraccentje te geven. Het was tegelijk een ideale oefening om de uitbreiding van mijn machinepark - welkom coverlock - grondig uit te testen.

412-09

zondag 19 juni 2016

Tempting...


Op het moment dat ik meneer Khadetjes leerde kennen, kreeg ik er gratis en voor niets een nukkige tiener bij. Je hoorde hier nog nimmer iets over een tiener? Klopt, want we hebben het over het nichtje van meneer Khadetjes, dat op dat moment door omstandigheden bij hem woonde en hem helemaal en volledig in haar hart had gesloten. Wat ik ook zei of deed, ik was bezig met een vijandige overname. Nukkige tiener, ik zei het al #schaterlach.

411-02

Het kwam helemaal goed, ondertussen is die tiener uitgegroeid tot een zàlige twintiger met een hart van goud - dat had ze trouwens toen ook al, laat daar geen twijfel over bestaan - en werd ze vijf jaar geleden doopmeter van dochterlief. De denkbeeldige strijd om het hart van meneer Khadetjes is ondertussen voltooid verleden tijd.
Op het verjaardagsfeest van dochterlief had ze 'iets te vertellen'. Zoals je ondertussen wellicht al kunt raden, bleek dat iets een aankondiging van een bruiloft te zijn... Ik ben niet zo'n romantische ziel maar ik moest onmiddellijk aan mijn eigen trouwfeest denken. Geen grootse toeters of bellen, maar een dag die één lange aaneenschakeling was van warme mensen en hun geschenken. Zo kreeg ik de stof van mijn jurk van een vriendin, en maakte een andere vriendin voor mij die eenvoudige jurk die ik niet vond. Ondertussen zijn we negen jaar later, nog steeds wil ik niets aan die gouden dag veranderen - ook al liep er vanalles fout, het deert me niet, gewoon al het terugdenken maakt me warm vanbinnen. Zoiets wou ik ook voor het nichtje... een warm geschenk boordevol liefde.

411-03
411-04
411-05

Nostalgisch en al flapte ik eruit dat ze wat mij betreft mocht kiezen; ofwel gaven we haar een enveloppe-achtig iets ofwel kon ik haar een plezier doen met ik zeg maar wat, kleding voor de bruidskindjes? Stralend zei ze 'ja! Kleding voor de bruidskindjes graag'. Had ik me daar toch weer wat op de hals gehaald #schaterlach. Nogal een chance dat ik niets in de orde van een trouwjurk voorstelde ;).

411-06

Omdat het nichtje en ikzelf niet echt dezelfde stijl hebben, vroeg ik om wat richtingaanwijzers. Nul op het rekest, "alles wat je doet zal goed zijn". Charmant, dat wel, dat blindelings vertrouwen, maar het voelde niet goed. Tuurlijk kan ik naaien maar tegelijk was er héél wat schrik om dat klusje te verpesten. Aangezien ik ondertussen kampioene loslaten aan het worden ben, deed ik van loslaten #doewaarjegoedinbent en er kwam een patroon én stof op mijn pad. Beide zag ik in mijn dromen olijk naar het altaar huppelen. Het aantal - vier stuks, alstemblief -, de locatie van de bruidskindjes - twee in huis, eentje aan de andere kant van het land en eentje op driekwart van die afstand - en de datum van de festiviteiten - op slechts één maand van zoonlief zijn communie - deden de wenkbrauwen even de lucht in gaan, maar ook daar deed ik van 'loslaten'. Ik kreeg de maten van een naaiende oma - professionele maten waarvan ik de helft niet eens kende, misschien moet ik toch nog eens nadenken over die naailes - en ging aan de slag met proefjurkjes. De jurkjes werden halverwege ergens gepast en na de communie ging ik enthousiast aan het werk voor de definitieve versies.

411-07
411-08

Dossier gemaakt: Ik zag bij Mondepot de perfecte stof voor een bruiloft passeren; bruikbaar langs beide kanten, wit met goud of omgekeerd. Ideaal in de meeste gevallen. Ik tintte nogmaals of er écht geen accentkleur of zoiets was waarmee ik aan de slag kon gaan - het bloed kruipt nog steeds waar het niet kan gaan, ik ben verzot op kleur - en na een hernieuwde carte blanche ging ik aan de slag met de stof. Na een glimp van de bruidsjurk - niet wit - koos ik resoluut voor de gouden kant van de stof, zo was ik er zeker van dat de kindjes niet met de bruid zouden 'vloeken'.
Ik ging drie keer aan de slag met Once upon a party van Ienemiene; telkens een hoge taille met een klokrok eronder. Voor de kleinste jongedames vertrok ik van een 98 en gradeerde ik naar een 104 of 110 in de taille. Voor dochterlief maakte ik een ongewijzigde 116 - bij haar vertrouwde ik op de maattabel, bij de kleinste meisjes mat ik zelf na op het patroon wegens nogal afwijkende maten ;). Alle jurken werden volledig gevoerd met een lichte witte katoen, afgezet met een gouden biais. Om het rokdeel wat voller te laten vallen, gooide ik er enkele meters tule tegenaan. Bij de kleinste jurken verwerkte ik dat tussen de buiten- en de binnenstof, drie rokken in tule waarbij er bij één exemplaar een gerimpelde strook van 10cm onderaan werd aangezet voor wat extra volume. Dochterlief kreeg een aparte onderrok aan een elastiek; ik vertrok hierbij van het idee van de strokenrok maar gebruikte héél wat meer tule - ik vermoed dat er uiteindelijk twaalf meter tule in de onderrrok zit. Zelf vond ze de onderrok "zo prachtig mama" dat het kleed niet eens meer hoefde #schaterlach

411-09

Om de jurk wat te 'breken', naaide ik een lintje op de scheiding tussen boven- en rokdeel. Maanden geleden vond ik in de plaatselijke naaiwinkel een lint van de perfecte kleur. Niet echt mijn stijl of ding, maar passend bij de stof en de gelegenheid. Ik werkte de kleinemeisjesjurkjes af en kwam tot de constatering dat ik niet voldoende over had voor de jurk van dochterlief. Dat ik even door een paniekmomentje ging, dat hoef ik er wellicht niet bij te vertellen? De jurkjes gingen op de post met bestemming 'andere kant van het land' en ik probeerde het hoofd koel te houden. Mijn ergste vrees werd waarheid; ik had tijdens mijn strooptocht het laatste stukje van de rol gekocht en er was niets meer te vinden. Ik zocht en vond -zuchtend- een waardig alternatief, zo mogelijk nog meer gesmaakt door dochterlief; rozen, parels en pluimen - wie mij een beetje kent, weet dat ik daarvan werkelijk gruwel.

Dossier gemaakt: Voor zoonlief had ik grootse plannen; ik wou dat hij perfect bij de meisjes zou passen én er gelijkwaardig zou uitzien. In mijn hoofd zat een witte Cisse in gabardine, een Theo in popeline en een gilet in de goud/witte stof. Na de communieuitspattingen gaf het lijf voor een tweede keer volledig forfait... tijd om keuzes te maken dus. Met pijn in het hart besloot ik een wit hemdje te kopen - met lange mouwen, gezien het kwakkelende weer van de laatste tijd -, net zoals een okergele broek. Omdat het nogal vaak de zoon is die het onderspit moet delven wat betreft zelfmaak, sleepte ik me de avond voor de bruiloft vastbesloten naar de naaimachine en maakte ik een Fil vest uit La Maison Victor. De stof spreek voor zichzelf - en mede uit tijdsgebrek, laat ons eerlijk zijn - dus liet ik de paspelzakken vallen en maakte ik een erg simpele versie. Gekocht of zelfmaak, mijn lieverd trok het zich niet aan en hij straalde ♥.

411-10
411-11
411-12

Ik durf niet te tellen hoeveel uren ik ermee bezig geweest ben, met het uittekenen/aanpassen van de patronen, de proefversies, het zoeken naar een geheel, het naaien en weg en weer rijden. Vraag me dus niet om dit kunstje te herhalen, ik ben het niet van plan - tenzij je mijn schoonzus bent, dan is het een ander verhaal.
Bruid en bruidegom waren in de wolken met ons geschenk, zelf vind ik dat alle moeite er geen teveel geweest is. Ik zou het zo opnieuw doen :). Misschien wat 'meer op tijd', maar dat is slechts een detail, nietwaar? #schaterlach.

411-13
Stof: Goud katoen (Lucy has a secret) - Patroon gilet: Fil vest uit LMV - Patroon jurken: Once upon a party (Ienemiene)





Stof in 2016: 12 in  - 70 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit

zaterdag 11 juni 2016

[Patroontest] Noa


Toen ik een glimp zag van de ontwikkeling van de Noa broek, begon het bij mij te kriebelen. Het betere broekenmaakwerk is niet echt aan mij gegeven - te veel werk, te vlug kapot, vakkundig vernield door mijn teerbeminde Khadetjes - dus de woorden 'simpel maar mooi' en 'vlug klaar' weerklonken hier als hemelse muziek. Meer tekst en uitleg hoef ik niet te geven om te zeggen dat ik er graag bij was om te testen?

410-02
410-03

Ik suckte als tester. Bigtime. - Mensen die me kennen weten dat ik daar nogal van baal... als ik me engageer voor dingen, dan werk ik die graag keurig af. Het lijf deed wat tegentsjok en ik haalde de deadline niet - Het begon nochthans ongelooflijk goed; ik koos voor de korte broek - ja mannekes,het is zomer, geen lang gerief meer, vergeet het - en de patroondelen waren in een mum van tijd geknipt. Voor de stof ging ik te rade in mijn eigenste winkelkast - ahum -; een ongelooflijk zachte mintkleurige gabardine die ik ooit kocht bij Koekepeertje, ondertussen beter gekend als Hotstof.
Het patroon van de broek nodigt uit om te spelen met kleur, colourblocking, verschillende stofjes, mogelijkheden genoeg. Wat koos ondergetekende? Juist ja, niets van dat alles. Effen effen en nog eens effen. Wat kan ik zeggen, soms is minder meer, of zoiets? Meneer Khadetjes vat het anders samen; 'gij moet gewoon altijd tegentsjok doen'.

410-04

Om wat accent te leggen op het mooie lijnenspel, stikte ik een paspel ertussen. Ik wikte en woog, haalde de voorraad helemaal ondersteboven en uiteindelijk haalde deze fluoroze versie het. Het klinkt trouwens simpel, stik eens een paspeltje, maar door het ontwerp van de broek was het wel even piekeren hoe ik dat op een mooie manier kon uitvoeren. Ik vermoed dat het piekeren langer duurde dan het ineen stikken van de broek. Geen rits, geen knopen of al te veel tralala maken dit tot een project waar de stofkeuze wel eens het ding kan zijn waar je het langst aan bezig bent.

410-05
410-06
410-07

Als dit een of ander tv programma zou zijn, weerklinkt nu "de broek wordt u gepresenteerd samen met een Finch top". Hoewel er aanvaardbare alternatieven in de kast aanwezig zijn, besliste een kortsluiting in mijn hoofd dat er iets "zomers en luchtigs" bij moest komen. Liefst géén tshirt. Volkomen logisch, als u een bovenkamer heeft vergelijkbaar met die van mij. Soit, iets anders dus. Vaag herinnerde ik me een luchtig zomertopje, met een prachtig ruggetje... Ik viste het patroon uit de voorraad en ging aan de slag met dochterliefs maten om te constateren dat het kind er niet langer in paste. Huh? Een vijfjarige die niet in een patroon past dat tot acht jaar gaat? Klein uitgevallen is ze niet, maar van een reuzenkind is nu precies ook geen sprake. Had ik op dat moment maar geweten dat de maattabel op de site van de ontwerper ook in centimeters beschikbaar is in plaats van te vertrouwen op mijn meetlint-met-twee-kanten-maar-misschien-wel-niet-zo-erg-juist #schaterlach

Het zat in mijn hoofd, dus het moest er ook uit. Dat topje moest en ging er komen en wel onmiddellijk. Ik ging aan de slag met lat om het patroon op te meten - en we weten ondertussen allemaal dat ik daar niet in uitblinkt, maar allé - en ik besloot een 6 jaar te maken.
Het topje zelf sluit normaal gezien met velcro #bah en een opvallende strik #bah², wat ik aanpaste naar twee erg eenvoudige en onopvallende drukknopen. Het patroon schrijft een volledige voering voor, wat ik afdeed als 'nonsens'. Hoe kan iets in godsnaam zomers en luchtig zijn en tegelijk volledig gevoerd? Omdat ik geen stof wou 'verspillen' aan biais om mooi af te werken, tekende ik een mini belegje.
Voor de stof ging ik opnieuw winkelen in eigen voorraad - geheel en al haar schuld dat die er lag, na het zien van haar bloesje moest ik die ook hebben. Zeg nu zelf, dochterlief komt zo'n honderd keer beter weg met pasteltinten dan ondergetekende.

410-08
410-09
410-10

Dossier gemaakt: het plezante aan werken met bepaalde 'merken' is dat je meestal wel weet wat voor een maat je kind er heeft. Dochterlief zweeft bij Compagnie M ergens tussen een 5 en een 6 jaar. Correctie; voor jurken en bovenstukken. Omdat het kind ietwat heupen schijnt te hebben #schaterlach, vertrok ik deze keer van een 6 jaar. Aangezien de broek afgewerkt is met een elastiek, gradeerde ik niet naar een 5j in de taille, verloren moeite als je 't mij vraagt. Makkelijk om aan- en uit te trekken en uitermate speelproof bevonden, dit eerste stuk uit de nieuwe "special basics collection". Tot 19 juni krijg je met de code noa10 trouwens nog 10% korting op dit pdf patroon.
Het topje maakte ik in een 6 jaar met de lengte van een 7j op basis van mijn beperkte kennis van het hele inchen gedoe. Na een studie van de metrische matentabel, had dat mogen een 5 jaar zijn in de breedte. Nuja, erin kan ze in elk geval #schaterlach.

Benieuwd naar andere versies? Meer testmoois kun je vinden bij de volgende dames:
410-11





Stof in 2016: 12 in  - 67 uit  (14 gekocht&verwerkt - 0 verkocht)  - #1in5uit


-- JA, ik kreeg dit patroon van Compagnie M om het testpatroon na te kijken en de pasvorm te evalueren.
MAAR ik kies er zelf voor om jullie wat meer te vertellen over een patroon waar ik oprecht enthousiast
over ben en wat ik zelf ook zou kopen als ik niet had meegewerkt aan het testproces. Ik test graag omdat
ik op die manier een inkijk krijg in het hele proces van patronen ontwerpen en ontwikkelen. Zoals in ieder
bericht van mij, vertel ik wat ronddwaalt in mijn hoofd, op mijn werktafel en living. Wees welkom! --